لیریکا ( LYRICA 75mg )

مغز و اعصاب

لیریکا ( LYRICA 75mg )

PFIZER

پرگابالین به زیرواحد کمکی (پروتئین a2-d) کانال‌های کلسیمی وابسته به ولتاژ در سیستم عصبی مرکزی متصل می‌شود، و به طور مؤثر گاباپنتین-[3H] را جابجا می‌کند.

نام دارو :

Lyrica

گروه دارویی:

ضد صرع

نام ژنریک دارو:

Pregabalin

نام برند:

Lyrica

شکل و قدرت دارویی:

کپسول 75 ، 150 و 300 میلی گرمی

بسته بندی:

14 عددی

مکانیسم اثر:

پرگابالین به زیرواحد کمکی (پروتئین a2-d) کانال‌های کلسیمی وابسته به ولتاژ در سیستم عصبی مرکزی متصل می‌شود، و به طور مؤثر گاباپنتین-[3H] را جابجا می‌کند.

موارد مصرف:

دردهای عصبی

صرع

اختلال اضطراب فراگیر

دوز و نحوه مصرف:

 

150 تا 600 میلی‌گرم در روز به ‌صورت دو یا سه دوز منقسم.

لایریکا را می‌توان همراه با یا بدون غذا مصرف کرد.

دردهای عصبی

درمان با پرگابالین را می‌توان با یک دوز 150 میلی‌گرم در روز آغاز کرد. بر اساس پاسخ و تحمل بیمار می‌توان دوز را در یک بازه زمانی 3 تا 7 روزه تا 300 میلی‌گرم افزایش داد، و در صورت نیاز، می‌توان آن را پس از یک بازه زمانی 7 روزه دیگر حداکثر تا 600 میلی‌گرم افزایش داد.

صرع

درمان با پرگابالین را می‌توان با یک دوز 150 میلی‌گرم در روز آغاز کرد. بر اساس پاسخ و تحمل بیمار می‌توان دوز را پس از یک هفته تا 300 میلی‌گرم در روز افزایش داد. پس از یک هفته دیگر می‌توان به حداکثر دوز 600 میلی‌گرم در روز رسید.

اختلال اضطراب فراگیر

150 تا 600 میلی‌گرم در روز به‌صورت دو یا سه دوز منقسم. نیاز به درمان باید مرتباً بررسی شود.

درمان با پرگابالین را می‌توان با یک دوز 150 میلی‌گرم در روز آغاز کرد. بر اساس پاسخ و تحمل بیمار می‌توان دوز را پس از یک هفته تا 300 میلی‌گرم در روز افزایش داد. پس از یک هفته دیگر، می‌توان دوز را تا 500 میلی‌گرم در روز افزایش داد. پس از یک هفته دیگر می‌توان به حداکثر دوز 600 میلی‌گرم در روز رسید.

قطع درمان با پرگابالین

طبق شیوه‌های بالینی فعلی، در صورتی که درمان با پرگابالین باید قطع شود، توصیه می‌شود این کار به تدریج و حداقل در عرض یک هفته صرف نظر از نشانه‌های درمانی انجام شود (بخش 4-8).

بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی

پرگابالین اساساً از طریق گردش خون سیستمیک با دفع کلیوی به‌صورت داروی بدون تغییر از بدن دفع می‌شود. از آنجا که دفع پرگابالین با دفع کراتینین ارتباط مستقیم دارد (بخش 5-2)، کاهش میزان مصرف دارو در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی باید طبق دفع کراتینین تنظیم شود.از طریق همودیالیز پرگابالین به طور مؤثر از پلاسما حذف می‌شود (50 درصد دارو ظرف 4 ساعت). برای بیماران همودیالیزی، دوز روزانه پرگابالین باید با توجه به عملکرد کلیه تنظیم شود. علاوه بر دوز روزانه، بلافاصله پس از هر درمان همودیالیزی 4 ساعته بیمار باید یک دوز مکمل نیز دریافت کند (جدول 1).

جدول 1: تنظیم میزان مصرف پرگابالین بر اساس عملکرد کلیه

کلیرانس  کراتینین (CLcr) (میلی‌لیتر در دقیقه)

* کل دوز روزانه پرگابالین

رژیم دوز

 

دوز آغازی (میلی‌گرم در روز)

حداکثر دوز (میلی‌گرم در روز)

BID یا TID

150

600

BID یا TID

75

300

یک مرتبه در روز یا BID

25-50

150

یک مرتبه در روز

25

75

 

دوز مکمل به دنبال همودیالیز (میلی‌گرم)

 

25

100

تک دوز+

 

TID = سه دوز منقسم

BID = دو دوز منقسم

* کل دوز روزانه (میلی‌گرم در روز) باید همان‌گونه که توسط رژیم دوز مصرفی نشان داده شده است تقسیم شود .

+ دوز مکمل یک تک دوز اضافی است.

بیماران مبتلا به نارسایی کبدی

برای بیماران مبتلا به نارسایی کبدی نیاز به تنظیم میزان مصرف دارو نیست (بخش 5-2).

کودکان و نوجوانان

لایریکا برای کودکان زیر 12 سال و نوجوانان (12-17 ساله) توصیه نمی‌شود، زیرا اطلاعات کافی در مورد بی‌خطر بودن و اثربخشی آن در این رده سنی وجود ندارد(بخش 5-3).

سالمندان (بالای 65 سال)

به دلیل کاهش عملکرد کلیه، ممکن است دوز پرگابالین بیماران سالمند کاهش یابد (بخش بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی).

فارماکوکینیتیک 

فارماکوکینتیک­های حالت پایدار پرگابالین در افراد داوطلب سالم، بیماران مبتلا به صرع که داروهای ضدصرع دریافت می‌کنند و بیماران مبتلا به درد مزمن، مشابه هستند.

جذب:

پرگابالین را اگر ناشتا مصرف کنید به سرعت جذب می‌شود، و پیک غلظت پلاسما که ظرف 1 ساعت پس از مصرف تک دوز و چند دوزی روی می‌دهد. بنابر برآوردها، میزان سرعت ورود پرگابالین خوراکی به دستگاه گردش خون و بافت‌ها  است و مستقل از دوز است. پس از تکرار مصرف، صرف 2 تا 8 ساعت به حالت پایدار می‌رسد. زمانی که پرگابالین همراه با غذا مصرف می‌شود، نرخ جذب پرگابالین کاهش می‌یابد که منجر به کاهش Cmax تا حدود 25-30 درصد شده و tmax تا حدود 2.5 ساعت به تأخیر می‌افتد. با این همه، مصرف پرگابالین همراه با غذا هیچ اثر معنادار بالینی بر روی میزان جذب پرگابالین ندارد.

توزیع:

در مطالعات پرگابالین نشان داده شده است که این دارو در موش‌ها، میمون‌ها و موش‌های صحرایی از سد خونی مغزی عبور می‌کند. علاوه بر این، از جفت جنین موش‌های صحرایی عبور می‌کند و در شیر موش‌های صحرایی شیرده وجود دارد. در انسان‌ها، حجم ظاهری توزیع پرگابالین پس از مصرف خوراکی تقریباً 0.56 لیتر در کیلوگرم است. پرگابالین به پروتئین‌های پلاسما متصل نمی‌شود.

متابولیسم:

پرگابالین در انسانها دستخوش متابولیسم ناچیزی می‌شود. پس از دریافت یک دوز از پرگابالین نشان‌دار شده با رادیواکتیو تقریباً 98 درصد رادیواکتیویته بازیافت شده در ادرار پرگابالین بدون تغییر بود. مشتق آن-متیل پرگابالین، متابلیت اصلی پرگابالین موجود در ادرار است که 0.9 درصد دوز مصرفی می‌باشد. در مطالعات بالینی، هیچ نشانه‌ای از راسمیک شدن انانتیومر-S تا انانتیومر-R پرگابالین وجود ندارد.

دفع:

پرگابالین عمدتاً از طریق گردش خون سیستمیک از طریق دفع کلیوی به‌صورت داروی تغییر نیافته از بدن دفع می‌شود.

میانگین نیمه‌عمر دفع پرگابالین 6.3 ساعت است. کلیرانس پلاسمایی پرگابالین و کلیرانس کلیوی با کلیرانس کراتینین ارتباط مستقیم دارند (بخش 5-2 اختلال کلیوی).

تنظیم دوز مصرفی د بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی یا بیمارانی که دیالیز می‌شوند لازم و ضروری است (بخش 4-2، جدول 1).

خطی/غیرخطی:

فارماکوکینتیک های پرگابالین اگر در بازه دوز روزانه توصیه شده باشد خطی است. تغییرپذیری فارماکوکینتیک میان افراد پایین است (کمتر از 20 درصد). فارماکینتیک های دوز چندگانه از روی داده‌های تک دوز پیش‌بینی می‌شوند. بنابراین، هیچ نیازی به نظارت روتین بر غلظت پلاسمای پرگابالین وجود ندارد. 

فارماکوکینتیک ها در بیماران خاص

جنسيت

آزمایشات بالینی نشان می‌دهند که جنسیت تأثیر بالینی معناداری بر روی غلظت پلاسمای پرگابالین ندارد.

اختلال کلیوی

کلیرانس پرگابالین با کلیرانس کراتینین ارتباط مستقیم دارد. علاوه بر این، پرگابالین از طریق همودیالیز به طور مؤثر از پلاسما حذف می‌شود (پس از  ساعت درمان همودیالیزی، غلظت پرگابالین پلاسما تا حدود 50 درصد کاهش می‌یابد). از آنجا که دفع کلیوی مسیر اصلی دفع دارو است، کاهش میزان مصرف در بیماران مبتلا به اختلال کلیوی و دوز مکمل پس از همودیالیز لازم و ضروری است (بخش 4-2، جدول 1).

اختلال کبدی

هیچ مطالعه فارماکوکینتیکی خاصی در بیماران مبتلا به نارسایی کبد انجام نشده است. از آنجا که پرگابالین دستخوش متابولیسم قابل توجهی نمی‌شود و غالباً به‌صورت داروی بدون تغییر در ادرار دفع می‌شود، نمی‌توان انتظار داشت که نارسایی کبد موجب تغییر معنادار غلظت پلاسمای پرگابالین شود.

سالمندان (بیش از 65 سال)

کلیرانس با افزایش سن کاهش می­یابد. کاهش کلیرانس پرگابالین خوراکی با کاهش کلیرانس کراتینین مرتبط با افزایش سن سازگار است. ممکن است در بیمارانی که نارسایی کلیوی مرتبط با سن دارند نیاز به کاهش دوز پرگابالین باشد.

 

 

عوارض جانبی:

برنامه بالینی پرگابالین شامل بیش از 9000 بیمار بود که از پرگابالین استفاده کردند، که از این میان بیش از 5000 نفر در آزمایش‌های کنترل شده دارونمای دو سو کور شرکت کردند. شایع‌ترین عوارض جانبی گزارش شده، سرگیجه و خواب‌آلودگی بودند. شدت عوارض جانبی معمولاً خفیف تا متوسط است. در تمام مطالعات کنترل شده، نرخ قطع مصرف ناشی از عوارض جانبی برای بیماران دریافت‌کننده پرگابالین 13 درصد و برای بیماران دریافت‌کننده دارونما 7 درصد بود. شایع‌ترین عوارض جانبی منجر به قطع مصرف درمان با پرگابالین سرگیجه و خواب‌آلودگی بودند.

در جدول زیر تمام عوارض جانبی که میزان وقوع آن‌ها بیشتر از دارونما بود و در بیشتر از یک بیمار روی داد، بر حسب دسته و فراوانی ارائه شده‌اند، بسیار شایع، شایع، غیرشایع، و نادر. در هر گروه‌بندی فراوانی، اثرات نامطلوب به ترتیب کاهش وخامت ارائه می‌شوند.

عوارض جانبی ذکر شده می‌توانند با بیماری اصلی و یا داروهای همراه ارتباط داشته باشند.

در درمان دردهای عصبی مرکزی ناشی از آسیب‌های نخاعی، میزان وقوع عوارض جانبی در کل افزایش می‌یابد، عارضه جانبی CNS و بخصوص خواب‌آلودگی.

سیستم بدن

عوارض جانبی دارو

اختلالات سیستم ایمنی و خون

نادر

نوتروپنی

اختلالات تغذیه‌ای و متابولیسمی

شایع

افزایش اشتها

غیرشایع

بی‌اشتهایی

نادر

افت قند خون

اختلالات روانی

شایع

خلق‌وخوی نئشه‌ای، گیجی، تحریک‌ پذیری، کاهش میل جنسی

غیرشایع

هذیان، حمله عصبی، بیقراری، آشفتگی، افسردگی، خلق افسرده، تغییرات خلقی، مسخ شخصیت، بی‌خوابی شدید، مشکل در یافتن کلمه، رویاهای غیرطبیعی، افزایش میل جنسی، انورگاسم، کرختی.

نادر

حساسیت بالا، بازداری زدایی، خلق‌وخوی برانگیخته، سردرد

اختلالات سیستم عصبی

بسیار شایع

خواب‌آلودگی، گیجی

شایع

دندان قروچه در خواب، ناهنجاری هماهنگی حرکتی، رعشه، نارساگويى عضوى، اختلال حافظه، اختلال توجه، خواب‌رفتگی

غیرشایع

سنکوپ، بهت، گرفتگى عضلانى، بیش فعالی روانی حرکتی، نقص میدان دید، اختلال چشایی، اختلال حرکتی، سرگیجه وضعیتی، رعشه درون تاندونی، حرکت غيرارادى کره چشم، اختلال شناختی، اختلال گفتاری، هیپررفلکسی، کاهش حس، فراموشی، حساسیت زیاد، احساس سوزش

نادر

کم تحرکی عضلانی، بویایی پریشی، اختلال بیان نوشتاری

اختلالات بینایی

شایع

تار شدن بینایی، دوبینی

غیرشایع

اختلال بینایی، تورم چشم، کاهش حدت بینایی، چشم درد، خشکی چشم، ضعف بینایی، افزایش ایجاد اشک

نادر

از دست دادن بینایی محیطی، نوسان بینایی، تغییر درک عمق دید، دیدن نورهای چشمک ‌زن درخشان، سوزش چشم، گشادی مردمک‌ ، لوچی چشم، روشنایی بصری

اختلالات گوش و حلزون گوش

شایع

سرگیجه

نادر

پرشنوایی

اختلالات قلبی

غیرشایع

تاکیکاردی

نادر

گرفتگی دهلیزی-بطنی درجه اول، تاکیکاردی سینوسی، برادیکاردی سینوسی، اریتمی سینوسی

اختلالات عروقی

غیرشایع

قرمز شدن پوست، گرگرفتگی

نادر

فشارخون پایین، فشارخون بالا، سردی محیطی

اختلالات تنفسی، قفسه سینه و ورید اجوف

غیرشایع

نفس تنگی، خشکی بینی

نادر

تنگی نفس، تنگی گلو، نازوفارنژیت، سرفه، گرفتگی بینی، رینیت، خرناس

اختلالات دستگاه گوارشی

شایع

استفراغ، دهان خشک، یبوست، نفخ

غیرشایع

نفخ شکمی، بیماری ریفلاکس معده، بیش فعالی بزاقی، نفس نفس زدن

نادر

آب آوردن شکم، پانکراتیت، ديسفاژي، تهوع

اختلالات پوستی و بافت زیرپوستی

غیرشایع

قرمز شدن پوست، عرق کردن

نادر

کهیر، عرق سرد

اختلالات بافت همبند و اسکلتی و عضلانی

غیرشایع

فشردگی عضلانی، تورم مفاصل، گرفتگی عضلانی، درد عضلانی، درد کمر، درد اندام تحتانی، سفتی عضلانی

نادر

 واپاشی ماهیچه مخطط، اسپاسم گردنی، درد گردن

اختلالات کلیوی و ادراری

غیرشایع

بی‌اختیاری ادرار، سوزش ادرار

نادر

نارسایی کلیوی، کم‌ادراری

اختلالات سینه و سیستم تناسلی

شایع

اختلال نعوظ

غیرشایع

تأخیر در انزال، اختلال عملکرد جنسی

نادر

آمنوره، تخریب پستان، درد سینه، قاعدگی دردناک، بزرگ شدن پستان

اختلالات کلی

شایع

اختلال در راه رفتن، احساس مستی، خستگی، اِدِم محیطی، اِدِم

غیرشایع

افتادن، تنگی قفسه سینه، ضعف، تشنگی

نادر

ورم تقریباً شدید، اِدِم صورت، سوزش زبان، تب، سرگیجه، سختی‌ها، درد شدید

بررسی‌ها

شایع

افزایش وزن

غیرشایع

افزایش کراتین فسفوکیناز خون، افزایش آلانین آمینوترانسفراز، افزایش آﺳﭙﺎرﺗﺎت آﻣﯿﻨﻮﺗﺮاﻧﺴﻔﺮاز، کاهش تعداد پلاکت‌ها

نادر

افزایش قند خون، کاهش پتاسیم خون، کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون، افزایش کراتینین خون، کاهش وزن

 

 

پس از قطع درمان کوتاه‌مدت و دراز مدت با پرگابالین، علائم کنار گذاشتن دارو در برخی بیماران مشاهده شده است. از جمله اتفاقاتی که پس از قطع دارو روی می‌دهند عبارتند از: بی‌خوابی، سردرد، تهوع؛ اسهال، سندرم آنفولانزا، افسردگی، درد، تعرق، و سرگیجه. عوارض قطع دارو باید در همان ابتدای شروع درمان به بیمار گوشزد شوند. 

در رابطه با قطع درمانی طولانی مدت با پرگابالین، هیچ اطلاعاتی در مورد میزان و شدت علائم کنار گذاشتن دارو در ارتباط با مدت زمان مصرف و میزان مصرف پرگابالین وجود ندارد.

اوردوز

برای اوردوز تا 15 میلی‌گرم، هیچ عارضه جانبی غیرمنتظره‌ای گزارش نشده است. درمان اوردوز پرگابالین باید شامل اقدامات حمایتی کلی و شاید در صورت لزوم شامل همودیالیز باشد

 

تداخل دارویی:

 

 از آنجا که پرگابالین عمدتاً بدون تغییر با ادرار دفع می‌شود، در انسانها دستخوش متابولیسم ناچیزی می‌شود (کمتر از 2 درصد یک دوز مصرفی در ادرار به‌صورت متابولیت بازیافت می‌شود)، متابولیسم دارو را در شرایط آزمایشگاهی مهار نمی‌کند، و هیچ پیوندی با پروتئین‌های پلاسما برقرار نمی‌کند، و لذا بعید است در معرض برهمکنش‌های فارماکوکینتیک قرار بگیرد.

بر همین اساس، در مطالعه این دارو در بافت زنده هیچ گونه برهمکنش فارماکوکینتیک مرتبط بالینی بین پرگابالین و فنیتوئین، کاربامازپین، اسید والپروئیک، لاموتریژین، گاباپنتین، لورازپام، اکسید کودون یا اتانول مشاهده نشد. تجزیه و تحلیل آماری فارماکوکینتیک نشان داد داروهای خوراکی ضد دیابت، دیورتیک ها، انسولین، فنوباربیتال، تیاگوبین و توپیرامات هیچ گونه تأثیر معنادار بالینی بر روی کلیرانس پرگابالین ندارند. مصرف همزمان پرگابالین همراه با داروهای ضد بارداری خوراکی نوراتی سترون و یا اتینیل استرادیول تأثیری بر فارماکوکینتیک حالت پایدار هیچ کدام ندارد.

چندین دوز دهانی پرگابالین همراه با اکسی‌کدون، لورازپام، یا اتانول اثرات بالینی مهمی بر تنفس نمی‌گذارند. به نظر می‌رسد پرگابالین یک داروی مکمل برای درمان اختلال عملکرد شناختی یا حرکتی درشت ناشی از اکسی‌کدون است. پرگابالین می‌تواند اثرات اتانول و لورازپام را تشدید کند.

هیچ مطالعه برهم‌کنش فارماکوکینتیکی ویژه‌ای در داوطلبان سالمند انجام نشده است. مطالعات برهمکنش فقط بر روی بزرگسالان انجام شده‌اند.

موارد منع مصرف

حساسیت شدید به ماده موثره یا سایر ترکیبات دارو.

استفاده در موارد خاص:

 

مصرف در دوران بارداری

اطلاعات کافی در مورد استفاده از پرگابالین در زنان باردار وجود ندارد.

خطر احتمالی این دارو برای انسانها نامعلوم است.

از لایریکا نباید در دوران بارداری استفاده شود مگر در صورت لزوم (در صورتی که منافع آن برای مادر به مراتب بیشتر از خطر احتمالی آن برای جنین باشد). در زنان که احتمال بارداری آن‌ها وجود دارد باید از یک روش جلوگیری از بارداری مؤثر استفاده شود.

گرومصرف در دوران شیردهی

معلوم نیست که آیا پرگابالین از شیر مادر دفع می‌شود یا نه، اما، در شیر موش مشاهده شده است. بنابراین، در طول درمان با پرگابالین توصیه می‌شود از شیردهی مادر اجتناب شود.

موارد هشدار و احتیاط:

طبق شیوه بالینی حاضر، برخی از بیماران دیابتی که در طول درمان با پرگابالین وزنشان بالا می‌رود ممکن است به تنظیم داروهای کاهنده قند خون نیاز پیدا کنند.

درمان با پرگابالین با سرگیجه و خواب‌آلودگی همراه است که می‌تواند در سالمندان سبب وقوع سوانح ناگهانی همچون افتادن شود. بنابراین، باید به بیماران توصیه شود تا زمانی که مشخص شود آیا این دارو بر روی توانایی آن‌ها برای انجام این فعالیتها تأثیر می گذارد یا نه ، جانب احتیاط را نگهدارند.

اطلاعات کافی در مورد کنار گذاشتن محصولات دارویی ضدافسردگی همراه برای تحقق تک درمانی با پرگابالین وجود ندارد، چنانچه در وضعیت مکمل صرع نیز با پرگابالین کنترل شده است.

پس از قطع درمان کوتاه‌ مدت و دراز مدت با پرگابالین، علائم کنار گذاشتن دارو در برخی بیماران مشاهده شده است. از جمله اتفاقاتی که پس از قطع دارو روی می‌دهند عبارتند از: بی‌خوابی، سردرد، تهوع، اسهال، سندرم آنفلونزا، افسردگی، درد، تعرق و سرگیجه. عوارض قطع دارو باید در همان ابتدای شروع درمان به بیمار گوشزد شوند. 

در مورد قطع درمان دراز مدت با پرگابالین، هیچ اطلاعاتی در مورد میزان و شدت علائم کنار گذاشتن دارو که با مدت زمان مصرف و میزان مصرف پرگابالین ارتباط داشته باشد وجود ندارد. بیماران مبتلا به مشکلات ارثی نادر عدم تحمل گالاکتوز، کمبود لاپارس لاکتاز یا مالاج جذب گلوکز و گالاکتوز نباید این دارو را مصرف کنند.

در درمان دردهای عصبی مرکزی ناشی از آسیب‌دیدگی نخاع، میزان وقوع عوارض جانبی از جمله عوارض جانبی CNS و به خصوص خواب‌آلودگی افزایش می‌یابد. این عوارض را می‌توان به اثر اعتیاداور ناشی از داروهای همراه مورد نیاز برای این بیماری (به‌عنوان مثال عوامل ضد اسپاسم) نسبت داد. این مورد را می‌توان به هنگام تجویز پرگابالین مد نظر قرار داد.

اثرات این دارو بر روی رانندگی و کار با ماشین‌آلات

ممکن است لایریکا حداقل تأثیر را بر روی توانایی رانندگی و کار با ماشین‌آلات داشته باشد. لایریکا ممکن است سبب سرگیجه و خواب‌آلودگی شده و در نتیجه بر روی توانایی رانندگی و کار با ماشین‌آلات تأثیر بگذارد. از این رو به بیماران توصیه می‌شود تا زمانی که مشخص شود آیا این دارو بر روی توانایی آن‌ها برای انجام این فعالیتها تأثیر می‌گذارد یا نه، نه رانندگی کنند، نه با ماشین‌آلات سنگین کار کنند و نه خود را درگیر فعالیت‌های بالقوه خطرناک کنند.

 

شرایط نگهداری

باید در جای خشک در دمای بین 15 -25 درجه سانتی‌گراد نگهداری شود.